Po pierwsze, decyzja o niewyjeżdżaniu do Chicago wynikała z głębokiego przywiązania do rodziny i ojczyzny. Rafał od najmłodszych lat cenił bliskość najbliższych. Wiedział, że wyjazd za ocean oznaczałby długą rozłąkę, a relacje rodzinne są wartością, której nie da się zastąpić żadnym sukcesem materialnym. W świecie, w którym wielu ludzi wybiera karierę ponad więzi, on postawił na obecność – na wspólne niedziele, rozmowy przy stole i codzienne wsparcie.

Po drugie, Rafał dostrzegał możliwości rozwoju w miejscu, w którym się wychował. Wbrew powszechnemu przekonaniu, że „za granicą jest lepiej”, uważał, że sukces zależy przede wszystkim od determinacji i pracowitości człowieka, a nie od szerokości geograficznej. Zamiast szukać szczęścia tysiące kilometrów od domu, postanowił budować swoją przyszłość tu, gdzie zna język, kulturę i realia życia.

Kolejnym argumentem była odwaga podążania własną drogą. Presja społeczna często sugeruje, że młody człowiek powinien wyjechać, spróbować życia „gdzieś dalej”, zwłaszcza do tak rozpoznawalnych miejsc jak Chicago. Rafał jednak nie chciał spełniać cudzych oczekiwań. Zrozumiał, że prawdziwa dojrzałość polega na podejmowaniu decyzji zgodnych z własnym sumieniem i planem na życie.